در بخش اوّل امام براى بيدارى و هوشيارى ياران و مخاطبان خود آنها را مورد سؤال و سرزنش قرار مىدهد كه تا كى در خوابند و چرا از اين خواب غفلت بيدار نمىشوند ؟ چرا به خود رحم نمىكنند و از گرداب گناهى كه در آن غوطه‌ورند خود را نجات نمىدهند و مرهمى بر دردها و زخمهاى دل خويش كه از گناه نشأت گرفته ، نمىنهند . در بخش دوم اين انسان گريز پا را به محاكمهء خويشتن دعوت مىكند . نعمتهاى خدا را به او يادآور مىشود و خوردن نمك و شكستن نمكدان را به او گوشزد مىكند و تأكيد مىكند كه اگر واقعا به داورى خويشتن بنشينى خود را محكوم خواهى كرد . در بخش سوم از ناپايدارى وضع دنيا و عبرت گرفتن از زندگى و مرگ پيشينيان سخن مىگويد . در آخرين بخش در چند جملهء كوتاه نسبت به پايان دنيا و قيام قيامت و حضور در دادگاه عدل الهى و نبودن عذرى در پيشگاه او هشدار مىدهد . سرانجام همهء اين يادآوريها و هشدارها را وسيله‌اى براى پاره كردن پردهء غرور كه در آيهء فوق به آن اشاره شده است ، قرار مىدهد . * * *